Fâtiha

Eserin Hikâyesi

Fâtiha, “açan” demektir; Kur'ân'ın ilk sûresi, namazın her rekâtının ve pek çok duanın başıdır. Bu eserde yedi âyet, oval bir boşluğun ortasında, altından bir çerçevenin içinde sakin bir nesih hattıyla durur.

Çerçeve, Osmanlı sanatının on sekizinci yüzyıldan itibaren Avrupa'dan tanıyıp kendi diline çevirdiği rokoko üslubuyla kurulmuştur. C ve S kıvrımları mavi, pembe ve yeşil ince fırça çizgileriyle çoğalır; altın zemine serpilen noktalar ışığı titreştirir, aralara açmış güller ve goncalar yerleşir.

Klasik tezhibin ölçülü dünyasında rokoko bir bahar gibidir: daha hafif, daha neşeli, daha serbest. Ama bu serbestlik yazıyı hiç gölgelemez; bütün kıvrımlar merkeze, “Bizi dosdoğru yola ilet” duasına doğru döner. Sarı toprak tonlu zemin ise eseri bir sabah ışığının içine yerleştirir.